| Ineens hoorde ik het geluid van van tig containers met grote stenen die tegelijkertijd leeg gekieperd werden. Enorm… Huh???? Eerst snapte ik er niets van: wat kon deze enorme herrie zijn in de anders zo stille omgeving van het huis aan de IJssel, waar ik mocht oppassen? En toen de gedachte: ”het zal toch niet….” Ik rende naar buiten en zag het meteen. Een groot ongeladen binnenvaartschip was letterlijk recht voor mijn neus op de krib gelopen. En daar zijn er veel van in de zeer bochtige IJssel, met zijn grote stroomsnelheid. Met de stroom en een fikse wind mee…dat gaat hard. Tonnen staal op de dikke keien van de oever en de krib. Het baken hing er scheef bij. |
 En daar lag ze….hulpeloos.In de stilte die net zo plotseling weergekeerd was, als ze verscheurd was enkele ogenblikken geleden. Terwijl het water van de stroom om haar heen bleef stromen en zij er geen deel meer van kon uitmaken. Ondanks bijna wanhopig klinkende motoren die op volle kracht in de achteruit het schip terug in de stroom probeerden te krijgen. Totdat!!! |
| Totdat er hulp van stroomafwaarts kwam. Een ander binnenvaartschip. Voorzichtig langszij, met de boeg in de stroom en de wind. Met hulplijnen werden de twee verbonden. En heel behoedzaam bewogen zij samen richting het midden van de IJssel-stroom. De boeg van het vastgelopen schip kraakte in de stenen van de oever. Vervolgens werd met zekere en doelgerichte kracht het vastgelopen schip losgetrokken tot aan het midden van de rivier. Trossen los. En varen maar weer op eigen kracht. Met de stroom mee. |
 Wat een metafoor voor ons eigen leven!In de bochtigheid van het leven, de bedding waarin onze levensenergie wil stromen, lukt het ons niet altijd om in en met de kracht (en ook support) van de stroom mee te bewegen. En als we of het niet meer bij kunnen benen, niet meer tijdig zien waar we bij kunnen sturen, of zelfs gaan tegenwerken, dan kunnen we maar zo in het te ondiepe de weerstand ervaren of zelfs met een klap vastlopen. En dan?? Dan komt vaak de strenge gedachte dat we het zelf op moeten lossen. Niet anderen belasten. Soms uitzichtloosheid, schaamte, boosheid op onszelf en de wereld. |
 Terwijl we ons niet alleen in de stroom van het leven bevinden en er altijd wel ergens ‘een sleepje’ of ‘een duwtje’ door een medemens gegeven kan worden.Als we die helpende mogelijkheid zelf maar willen zien. Als we zelf maar durven uitreiken. |
| Als we zelf maar die ander ook de mogelijkheid willen geven om een helpende hand of een luisterend oor te zijn. In hoeverre bevind jij je in het midden van de flow van jouw leven? In hoeverre kan jouw levensenergie volop en vrijuit stromen? In hoeverre loopt jouw motor vrij op de zachte kracht van jouw hartsenergie? In hoeverre verlang jij naar hulp bij een volgende stap om tot bloei te komen, net als de natuur in dit moment? Kan jouw sapstroom (levenskracht) bladeren en bloemen voortbrengen? Ben jij bereid…? Als het antwoord op één van deze vragen “eerlijk gezegd niet” is, ben je dan bereid om uit te reiken naar iemand die of iets dat voorbij komt stromen? Vraag jezelf dat eens af en vraag jezelf ook af, wat het je kost om vast te blijven houden aan de overtuiging “zelf doen 💪🏼!!!” En vooral……voel eens diep in jezelf wat het je zou kunnen opleveren om uit te reiken 🫲🏼 en te ontvangen 🤲🏻. Uitreiken en ontvangen….ik wens het je toe, als het nodig is. |